• GRUPA ORLEN (strona główna)
Dla niedowidzącychRozmiar tekstu: AAA
Czy wiesz, że nawierzchnia asfaltowa może pochłaniać wodę?

24-02-2020  

Czy wiesz, że można tak zaprojektować materiał w górnej warstwie nawierzchni (z mieszanki mineralno-asfaltowej), aby pochłaniał wodę eliminując praktycznie całkowicie zjawisko aquaplaningu? Czy wiesz, że można zapobiec tworzeniu się mgły wodnej – zjawisku powstającemu podczas opadów deszczu za poruszającym się pojazdem? Czy wiesz, że niektóre mieszanki mineralno-asfaltowe mają niezwykłe zdolności do tłumienia hałasu? 

 
Materiałem, posiadającym wymienione wyżej cechy jest asfalt porowaty (ang. porous asphalt - PA).  Dzięki bardzo dużej zawartości połączonych ze sobą wolnych przestrzeni umożliwiających przepływ wody i powietrza zapewnia nawierzchni właściwości drenażowe oraz zmniejszające hałas. 

 
Asfalt porowaty został wynaleziony w latach siedemdziesiątych XX w. jako materiał na nawierzchnie lotniskowe dla samolotów odrzutowych. Szybkie odrzutowce miały bardzo duże problemy z zatrzymaniem się na krótkich pasach startowych, szczególnie w przypadku złych warunków atmosferycznych, kiedy nawierzchnia była mokra i śliska. Zaczęto wtedy eksperymentować z rodzajami mieszanek, które wytrzymałyby nacisk od kół ciężkich maszyn, ale również pozwoliłyby na szybkie odprowadzenie wody zbierającej się na powierzchni pasa startowego. Właściwości drenujące, a jak się później okazało podczas prowadzonych badań również tłumiące hałas, zapewniała przestrzenna sieć połączonych ze sobą kanalików znajdujących się wewnątrz mieszanki mineralno-asfaltowej.  

 
Współcześnie, w przypadku warstwy ścieralnej z asfaltu porowatego zawartość wolnych przestrzeni w mieszance mineralno-asfaltowej powinna zawierać się w przedziale 18–24%  v/v. Przykład struktury mieszanki asfaltu porowatego przedstawiono na rys.1.
 
asfalt porowaty 1.jpg 
 
Rys.1. Przekrój próbki asfaltu porowatego (fot. J.Król)

 
Konsekwencją skutecznego odprowadzania wody z powierzchni jezdni jest poprawa bezpieczeństwa oraz znaczne zwiększenie komfortu jazdy. Różnicę w widoczności podczas podróżowania po drodze z typową warstwą jezdną oraz z warstwą z asfaltu porowatego przedstawiono na rysunku 2.
 

asfalt.jpg
 
Rys. 2. Różnica w widoczności podczas poruszania się po mokrej nawierzchni porowatej (po lewej) i klasycznej (po prawej)  

 
Zaletą asfaltu porowatego są również właściwości tłumiące hałas, co sprawia że są one nazywane cichymi nawierzchniami. Źródła podają różne wartości poziomu obniżenia hałasu w stosunku do nawierzchni referencyjnych, wykonanych z klasycznych mieszanek mineralno-asfaltowych – są to wartości od 3 dB do 8-10 dB. 

 
Ze względu na swoje właściwości drenażowe, asfalt porowaty idealnie sprawdzi się na drogach szybkiego ruchu, takich jak autostrady czy drogi ekspresowe. Z kolei, ze względu na właściwości tłumiące hałas można go stosować również w miastach.

 
Największą wadą mieszanek porowatych są trudności związane z właściwym utrzymaniem drożności porów ponieważ w trakcie eksploatacji drogi zostają one zamknięte przez zanieczyszczenia czy ścier z opon pojazdów. Innym problemem jest zapewnienie odpowiedniej trwałości warstwy w warunkach zimowych i wielokrotnego zamarzania wody. Jak do tej pory najskuteczniejszym rozwiązaniem tych problemów są wysokojakościowe lepiszcza asfaltowe, np. asfalty modyfikowane polimerami.

 
Obecnie asfalt porowaty stosowany jest na szeroką skalę w krajach takich jak: Japonia, Australia, Włochy, Hiszpania, Niemcy, Szwajcaria oraz Wielka Brytania.

 

[1] https://tti.tamu.edu/  - strona internetowa Texas Transportation Institute

[1] Gołębiowski R., Wady i zalety nawierzchni drogowych. Nawierzchnie Asfaltowe 3/2009, str.: 4 – 6.

[1] Piłat J., Radziszewski P., Nawierzchnie asfaltowe. WKiŁ, Warszawa 2004 .

« powrót

 
 
 

Marki Grupy ORLEN